~!@#$%^&*

~okes..kepala otak tengah serabut bagai... i really need sumone to talk toooooo....really need a shoulder to cry onnnnnnnnn.....really need a fresh air to breathhhhh.... seriously dunno how to exprezz da feelings... arghhh... situation ni cam sgt x besh.... aku ketawa...aku suke...aku tersenyum...ak bergelak.... tapi wat inside???? sy sgt mahu superman dtg untuk dgr semua yg sy citer... jgn bangkang skali pun... biar je sy cakap ikut suke ati sy.. lantaklah sy nak nanges pun...superman tlg dgr je... waaaa.... sekarang sy da ilang org yg sy leh share sgale bagai... tapi bkn salah dy n yg plg pntg sy x salah lgsg... dy ade komitmen laen..ok sy paham...sy slalu kate I`m ok...maknanye sy oklah tu...ok diluar... ni ape yg sy rase skarg...tlglah..sekarang ok... saya nak superman dtg~ papai..........

sebulan jugak...

~salam~

apa yg sebulan tu??? entry sayalah... x faham lah dgn diri sendiri...knape sebulan jugak baru leh post entry... pelik tul ngan diri sendiri... yg melambak dalam draft tu sape nak bace???? diri sendiri ke???? owh,,itu sy xtau... bosan gile tgk blog yg diupdate tiap2 bulan... majulah sket tiap minggu at least ok lah tu..ni pehal...sbulan skali... pemalas..credit to myself....paling tidak..sy mengaku k...

huhu...sy dah xtau ape citer sy..ap yg jadi kat sy lately..sy blurrr..sgt blurrrr.... rase cam nak wat bodo je ngan sume org...rase nak terpekik terlolong wat macam xde org je kat kiri kanan..rase macam malas nak hiraukan nyamuk2 disekililing....rase cam nak hidup lam dunia penuh ngan taman... ini hanyalah rase OK.... imaginasi dalam khayalan....

taknak cakap pasal sem yg baru brmula sminggu ni..esk da masuk mggu ke2...tanak ckp pasal housmate br...tanak cakap pasal ape2 pun yang ade kaitan dgn dimana sy skang...sume tu esok luse leh citer lg xpun bulan depan pon boley... org len br je strat sem sminggu tp sy n da geng da sebulan balik UniMAP nie...kenape dan mengape???? lenkali lah citer...

tipu kalo cakap xtau nk ckp ape....tipu sgt2.. nak ckp mcm2 smpai muntah2 org bace tapi dr sndri pun mcm termuntah nak type... rase berpinar2 je duk ngadap papan kekunci yg lebey kurang sama size je sume... x menarik langsung... dahlah bentuk petak2 je... keypad x salah pun sy leh jadikan bahan kutukan.... lantak...

sebelum sume bnde jadi x kena depan mata aku.. biarlah mata ku berehat... nak bermuhasabah dr... mncari dimana silapnya diri... nyte~

tgk jelah ape yg ade...sekadar hiasan untuk tatapan...

team MPKK...ak ade selit2 je kat lam pic nie...

owh..I love them... muahxxxxx..... kak noni n kak da...

syg mereka juga.........

salam sayang buat semua~nyte~

biarkan...

Sekiranya mahu membaca, sediakan mata besar2 sebab anda akan zzzzzzzzz di tengah pembacaan..huhu... kalau rasa x nak terzzzzzzzzzz silalah abaikan entry ini... no heart feelings... :)

okeh..saya sudah malas nak meratap menangis lagi...sudah... apa yang dah lepas biarkan... saya hanya insan biasa yang mahukan perkara luar biasa dengan usaha yang biasa2..mana bleh jadi gitu... nak perkara yang extra ondinary...caranya kena berpadanan lah...sila tolong sedarkan saya betapa yang kedepan ni lagi penting dari yang telah lepas... sila juga katakan kepada saya ini bukan pengakhirannya...saya masih perlu terus merentasi apa yang akan datang....

terima kasih kepada super duper teman,sahabat,kawan,rakan dan taulan yang x pernah biarkan saya sendirian di saat mereka amat saya perlukan... kalau ade insan2 yang suka melihat kejatuhan saya... itu hak kalian....bersukalah...saya cakap kalau...

rasa sudah sangat pelik untuk menaip di blog sendiri...rasa kaku..rasa segan + malu... (x masuk akal langsung)...  ini semua bukan rase sebenar tapi rase tersangat kerendahan diri bila mahu memulakan sem baru dengan keputusan sem lepas yang macam haram.....macam ade batu hentak atas kepala...rasa macam agak bangang2+bengong2 skit...rase itu sangat negatif...

dek kerana perasaan negatif inilah yang membuatkan saya berfikiran tidak masuk akal... berlaku kemurungan... kurang pergaulan... saya lebih suka untuk bersendirian... dan akhirnya telah saya belajar untuk terima kenyataan...kenyataan yang pahit untuk ditelan..sakit untuk dirasai...tapi hakikatnya, itulah kenyataan...

saya kurang pasti motiff berbloging pagi ini...saya perlu memotivasikan diri agar segalanya nampak lebih positif... apa yang dah lepas tetap lepas....jadikan pengajaran.... teruskan melangkah ke hadapan dan jangan lagi menoleh ke belakang... InsyaALLAH... dengan izin ALLAH, semuanya akan seperti sediakala... dan lebih bermakana lagi...

sangat skema pertuturan pada hari ini...rasa macam x percaya pada diri sendiri yang saya telah mula mempositifkan mind set saya... saya mahukan kehidupan saya kembali... kehidupan yang normal dan biasa, bukan sebuah kehidupan dimana hanya saya berada dalam dunia pengembaraan saya...saya sendirian, menangis, meratap.... cukuplah...biarkan semua itu berlalu... saya perlukan semangat dan azam baru...

keazaman itu bukan satu angan2 tapi ia adalah DETERMINATION....

sekian karangan dari hati untuk bacaan sendiri~ life must go on...bila terjatuh bangunlah... jangan tanya siapa yang tolak anda tapi tanya kembali kepada diri.. APA SEBAB ANDA TERJATUH... terjatuh itu umum... terpulang kalian untuk mentafsir...

~wassalam~